جمعه ٢٦ مرداد ١٣٩٧ فارسي|Deutsch
صفحه اصلی|سفر به ايران|اسلام|زبان و ادبيات فارسی|میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت
Title


  چاپ        ارسال به دوست

«در اسلام هیچ سابقه تاریخی ضد یهودیت وجود ندارد»

 

 

 

 

 

 

 

سایت قنیطره وابسته به وزارتخارجه جمهوری فدرال آلمان با انتشار مقاله ای چنین تصویری را درباره مناسبات مسلمانان و یهودیان ترسیم می دارد

«در اسلام هیچ سابقه تاریخی ضد یهودیت وجود ندارد»

 

"آیا مسلمانان اولین کسانی بودند که تنفر از یهودیان را به اروپا منقل کردند؟ در پاسخ این سوال باید صراحتاً تاکید کرد خیر، در حقیقت این اروپاییان بودند که افکار ضد یهودیت را به قلب جهان عرب تزریق کردند. در واقع دیپلمات های اروپایی نقش اساسی در ایجاد این تفکر ایفا کرده اند."[1]

در طول تاریخ کتاب های مقدس همواره مورد تفسیر و نقد قرار می گیرند. قرآن نیز از این قائده مستثنی نبوده و نخواهد بود. اصطلاحات قرآنیِ تعبیر شده به اظهارات ضد یهودیت، امروزه نقل قول بسیاری از منتقدان و مخالفان اسلام است و این امر به نوعی سوء استفاده ی امروزی از قرآن کریم محسوب می شود.

مسلمانان بیش از یک هزار سال است که در تلاش برای ارائه کلام خدا به عنوان یک آموزه اخلاقی و قانونی هستند. اما برخی مفسران دینی با ادعا بر رعایت حق تفسیر، تعابیر غیر واقعی از این کتاب آسمانی دارند. در حالیکه طی تحقیقات ثابت شده که معمولاً تفاسیرِ با ساختار افراط گرایانه شانس کمتری برای جذب مخاطب دارند.

آیه هایی از قرآن که در آن به گفته برخی مفسرین به خشونت علیه یهودیان اشاره دارد، آبستن واقعه ای تاریخی ست که بر حسب تناسب موضوعی یا برخی شباهت ها به این آیه ها نسبت داده شده است. به طور مثال زمانی که در سال 622 پیامبر[ص] از مکه به مدینه هجرت نمود با مردم از جمله قبیله های یهودی بیعت کرد اما هنگامی که یهودیان پیمان خود را شکستند پیامبر و پیروانش در صدد تادیب برآمدند. نفرت از یهودیان در سنت اسلامی از شرایط نامساعد جامعه سرچشمه می گیرد. جامعه ای که در آن رقابت بر سر موقعیت اجتماعی همواره با مخالفان وجود داشته است. با توجه به این موضوع می توان گفت این احساس موقعیتی بوده است.

زندگی یهودیان در طول قرن ها تحت سلطه اسلام به آنها را به وادی فرهنگ، اقتصاد و علم رساند. به باور مورخان، یهودیانی که در دنیای اسلام می زیسته اند نسبت به آنان که در میان مسیحیان اروپایی بوده اند از زندگی بسیار بهتری برخوردار بودند. نمی توان منکر خشونت برخی فرقه های اسلامی علیه دیگر مذاهب بود. اما در حالت کلی ثابت شده است میزان مشکلی که اسلام با برخی عقاید مسیحیت همچون آموزه های تثلیث دارد بسیار بیشتر از آموزه های یهودیت است.

بحث فعلی موجود در آلمان در مورد ترس از احساسات ضد یهودی در میان مهاجران مسلمان گویای این سابقه تاریخی در افکار اروپاییان است. درواقع در اسلام هیچ سنت مذهبی نژاد پرستانه و بلاخص با تاکید بر یهودستیزی وجود ندارد. در حالیکه امروزه این احساس به طور گسترده در اکثر کشورهای اسلامی وجود دارد[2]. اما پذیرش تعصب ضد یهودی در میان مسلمانان باید از نظر سیاسی و اجتماعی طبقه بندی شده، و مذهبی نباشد.

برای اولین بار واقعه ی ضد یهودی در شرق میانه و دنیای عرب در سال 1840 در دمشق توسط یکی از مبلغان کاتولیک رخ داده است. زمانی که یک راهب ایتالیاتی ناپدید شد این واقعه به یهودیان نسبت داده شد چراکه بر اساس تهمتِ خون که بر یهودیان وارد شده است گفته شده یهودیان برای مراسم فسح به خون انسانی ربوده شده نیاز داشته اند[3]. تهمت خون در قرون وسطی توسط اروپاییان ساخته شد و در واقعه ی ذکر شده مستقیماً با بازی کنسول فرانسه در افکار عرب جای گرفت. اکثر شهروندان اروپایی در دمشق به طور قانونی تحت حفاظت دیپلماتیک بودند، بنابراین نماینده فرانسه توانست به طور مستقیم بر تحقیقات تأثیر بگذارد. در حالی که حاکم اسلامی سوریه مخالفت خود را نسبت به حکم اعدام این راهب یهودی اعلام داشته بود. البته این امر موجب ایجاد کمپین بین المللی حمایت از حقوق یهودیان شد اما از جهت دیگر روحیه مبارزه طلبی میان گروه های مذهبی را نیز تشدید کرد.

در شمال آفریقا، زمانیکه آن خطه تحت حکومت استعماری فرانسویان بود، اعمال سیاست استعمار فرانسه سبب شد یهودیان ساکن بیشتر از مهاجران اروپایی ترس از همسایگان مسلمان خود داشته باشند. از سال 1870 میلادی بر اساس مصوبه ای از سوی وزیر دادگستری فرانسوی آدولف Crémieux میان گروه های مذهبی شمال آفریقا تمایزات طبقاتی ایجاد شد. طی این مصوبه تمام یهودیان الجزایری بدون آنکه خود خواسته باشند، شهروند فرانسه خوانده می شدند. در مقابل برای مسلمانان غیر ممکن بود تا از حقوق شهروندی به طور کامل برخوردار باشند درحالیکه الجزایر سرزمین مادری آنان بود.

Crémieux یکی از بنیانگذاران اتحادیه اسرائیل Universelle (Israélite Universelle) است. این سازمان یک سازمان با نفوذ است که مقر اصلی آن در پاریس واقع شده. این سازمان در ابتدا در مدارس شمال آفریقا و سپس در امپراطوری عثمانی سعی بر متمدن کردن جمعیت یهودی با استانداردهای چشمگیر اروپایی داشت. بدین ترتیب این سازمان یکی از عاملین استقلال زبانی، فرهنگی و عادات سنتی یهودیان است. با اعمالی از این قبیل آرام آرام زمینه ضدیت و تفرقه توسط اروپاییان میان این دو مذهب در حال شکل گیری بود.

تصویر: Adolphe Crémieux[4]

تا زمان فروپاشی امپراتوری عثمانی، یهودیان ساکن عثمانی عمدتاً وطن پرست بودند. در تجارت، سیاست و فرهنگ، یهودیان، مسیحیان و مسلمانان عثمانی به هم وابسته بودند، در کنار هم در مناطق مسکونی مدرن زندگی می کردند، جلسات مشترک در مدارس، اتاق های بازرگانی و.. داشتند. پس از جنگ جهانی اول، نسل جوان در غالب احزاب برای نظم سوسیالیستی بدون موانع دینی و نیز جهت آزادسازی ملت عرب از امپریالیسم مبارزه کردند.

در دهه 30 میلادی (1930) با ورود اسرائیل به خاک فلسطین و تلاش جهت سلطه بر این سرزمین افکار ضد صهیونیسم در جهان عرب در حال افزایش بود. ایده تقدیم سرزمینی که بیش از یک هزار سال تحت حکومت مسلمان بوده به یهودیان مدعی، از نظر مسلمانان تفکری پوچ بود. و چه بسا که ایده ی سرزمین مستقل یهودیان و ایجاد صهیونیسم تحت حمایت استعمار انگلستان باشد. هنگامی که لرد بالفور در سال 1917 از حسن نیت دولت بریتانیا در بیانیه معروف خود در ایجاد یک "میهن یهودی" در فلسطین پرده برمیدارد، وزیر امور خارجه وقت بریتانیا خود به امکان این ماجرا باور نداشت.  اما حدود دو دهه زمان گذشت تا صهیونیسم در فلسطین به قدرتی منسجم دست پیدا کند و فشارها را بر مردم این سرزمین افزایش دهد. از سال 1936 که مبارزات مردم فلسطین آغاز شد، موضوع فلسطین به سوالی مبهم در دنیای عرب تبدیل شد. نیروهای بریتانیا مدت کوتاهی پیش از آغاز جهت جهانی دوم به سرکوب قیام مردم پرداختند در نتیجه ی این عمل بسیاری از قیام کنندگان کشته و نخبگان و آزادی خواهان در زندان و تبعید به سر بردند. بعد از این دوران دیگر قیام مردم پیشرفت بیشتری نکرد.

یکی از این تبعیدیان امین الحسینی، مفتی اعظم قدس، بود. در واقع دولت بریتانیا الحسینی را در سال 1921 حمایت کرده بود، او بعدها به جرگه ی شدیدترین مخالفان بریتانیا پیوست. تبلیغات امین الحسینی در قدس و مسجد الاقصی این اماکن را به نماد تهدید صهیونیسم تبدیل کرد.

او به نوبه ی خود ادعای نئوامپریالیستی در مورد جهان اسلام را به قدرت های غرب نشان داد. امین الحسینی پس از مدتی تماس های مکرر با دیپلمات های آلمانی در فلسطین در نهایت در سال 1941 به برلین آورده شده و تا پایان جنگ کنار نازی ها بود. سخنرانی های رادیویی او به زبان عربی در خاورمیانه پخش می شد و توجه زیادی را در دنیای عرب به خود جلب کرد. وی امیدوار بود بتواند قیام های ضد بریتانیایی و در پی آن ضد یهودی را در هر نقطه ای از جهان عرب تشدید کند.

امین الحسینی


از این مقطع تاریخی سخنرانی های آشکار ضد یهودی و متون تبلیغاتی نازی علیه یهودیان شامل آیاتی از قرآن شد چیزی که امروزه نیز در میان افکار بنیادگرایان اسلام گرا یافت می شود. اما در اصل از ذکر مستقیم تعلق آیات ضدیهودیت به قرآن پرهیز شد و در ادامه با شعارهای ضد یهودیت اروپاییان همخوانی یافت. ولی همواره این موضوع سوال برانگیز است که آیا الحسینی به تنهایی سخنرانی های رادیویی های خود را می نوشته یا از متخصصان آلمانی در این زمینه یاری می جسته است؟ البته باید دانست در آن زمان برخی متخصصان شرقشناس آلمانی و آشنا با قرآن، در استخراج تفاسیر ضد یهودیت از قرآن و ایجاد حس مخالفت با یهودیان تاثیر بسزایی داشته اند. آنچه تفسیر ضد یهودی از آیه های مربوط به قرآن گفته می شود، آن زمان همچنان در خاورمیانه ناشناخته بود.

نکته جالب توجه اینجاست که با تمام تلاش های دولت نازی بیشتر متفکران عرب مخالفان سرسخت نازی ها بودند. تنها خشونت آشکار اعراب علیه یهودیان در سال 1941 در بغداد به تحریک الحسینی و آلمانها توسط سازمانی متشکل از برخی جوانان عرب اتفاق افتاد که طی این کشتار حدود 200 نفر از یهودیان ساکن آن مناطق جان خود را از دست دادند. درآن زمان اما بسیاری از مسلمانان درب های منزل خود را به روی یهودیان گشوده و جان تعدادی را نجات دادند.

پس از جنگ جهانی دوم و آغاز اشغال فلسطین افکار عمومی اعراب در مورد یهودیان تغییر کرده و تحت تاثیر تحریکات غرب قرار گرفت. جنگ میان فلسطینیان و یهودیان و بعدها مسلمانان و یهودیان همواره تلفات زیادی به دنبال داشته است  و زخمی 200 ساله که غرب در آن نقش برجسته ای ایفا می کرده بر بدن اسلام به جای گذاشته است. یهود ستیزی هیچگاه قابل توجیه نیست اما نسبت دادن ریشه های این احساس به اسلام اساساً اشتباه است.

بخش پژوهش رایزنی فرهنگی سفارت ج اا در آلمان

 


[1]  این جملات بخشی از مقاله تاریخنگار خاورمیانه پیتر وین است. پیتر وین در مقاله خود به چگونگی شکل گیری احساسات ضد یهودی اشاره می کند که در این گزارش به آن پرداخته خواهد شد.

[2]  در واقع پیتر وین احساس ضد صهیونیستم را به اشتباه به ضد یهودیت تعبیر کرده است.

[3]  داستان تهمت خون با قوانین تورات در تضاد است. با اینکه قربانی کردن حیوانات در دین یهودیت مسئله بسیار رایجی است اما قربانی کردن انسان در تورات به شدت مذمت شده و یهودیان به شدت از این کار منع می‌شوند.

[4]  او که فرزند یک تاجر ابریشم یهودی بود بعدها عنوان وزیر دادگستری فرانسه، تلاش های زیادی جهت رفاه یهودیان انجام داد و همواره درگیر منافع یهودیان در داخل و خارج از فرانسه بود.

منبع:

 

http://de.qantara.de/inhalt/judenhass-im-koran-im-islam-gibt-es-keinen-traditionellen-antisemitismus?nopaging=1

 


١٨:٤٤ - 1397/04/20    /    شماره : ٧٠٨٩٠١    /    تعداد نمایش : ٤٩


نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 





جستجو
جستجوی پیشرفته جستجوی وب
banners
Call for Papers Zweite Internationale Konferenz zu Schiastudien

Der Islam & Deutschland

اطلاعیه مراسم مرثیه حسینی

biblio

Instagram (Iran_Kultur)

Reise in den Iran

Islamic Scolar schools

اسلام‌شناسی و الهیات اسلامی در آلمان

Iran-wissen

Iran & Kultur/website

مرکز فردوسی

studie

شرق شناسی

MenaLib

فصلنامه اشپکتروم ایران

Iran Today

دستورِ زبانِ پارسی

Islamic Republic News Agency

iranyad.ir

farsi

Botschaft

samantarjomah

فارسي بياموزم

اوقات شرعی

sazman

صفحه اصلی|سفر به ايران|اسلام|زبان و ادبيات فارسی|میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت